Een persoonlijk verslag van de Samenspeeldag die 19 maart 2006 plaatsvond

In het schildersatelier van een vriendin, aan de rand van Amsterdam, klonken zondag 19 maart de hele dag trekharmonicaklanken. Vanaf een uur of tien druppelden de collega's binnen uit de provincies, Zuid-,  Noord-Holland en Friesland. Vanzelfsprekend waren er niveauverschillen de een speelde pas een jaar terwijl er ook collega's waren die reeds vijf jaar speelden. Een ding hadden ze gemeen hun liefde en enthousiasme voor het instrument.

             

Even over elven zat iedereen in een grote kring en lag op elke muziekstandaard 'Herfst in de Alpen'. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Had iedereen zijn huiswerk gedaan en keurig zijn/haar eerste of tweede partij geoefend? Hier was het moment aangebroken waarvoor ik vorig jaar herfst begon om tweestemmig repertoire te componeren. Het was voor mij ook het eerste moment waarop ik deze muziek voor het eerst zou horen, gespeeld door een grote groep trekharmonicaspelers.
Zij stelden mij niet teleur, integendeel. Ik was onder de indruk. En niet alleen ik, iedereen was verrast door de vanzelfsprekendheid waarmee we foutloos door dit stukje wandelden. Daarmee was de toon voor de dag gezet. Lichte stukjes werden afgewisseld door pittige stukken en telkens werd er met veel  enthousiasme getracht een goede balans te vinden tussen de eigen partij en die van de ander.

Tussendoor was er ruimte voor verhalen over ons instrument. Veel herkenning, zo gaat vrijwel niemand zonder trekharmonica op vakantie. Verder was er ook ruimte voor muzikale voorkeuren: een Iers wijsje begeleidt door gitaar; of een stevige Friese doorloper; weemoedige herinneringen. Kortom we vermaakten ons aangenaam met onze passie. Een korte evaluatie aan het einde van de dag, bevestigde wat ik zelf ook dacht. Dit moeten we vaker doen! 

Meer foto's vind je op de trekzakpagina, waar ook een kort verslag staat