Strasser Professional GCFB
Het heeft enige tijd geduurd voordat ik een steier durfde aan te schaffen. Niet alleen de kosten weerhielden me, ook de vraag: is de stap niet te groot van een trekharmonica naar een steier. Maar de klanken van een steier bleven lokken en naarmate ik me meer in het instrument ging verdiepen, kwam ik er achter dat de toetsenligging nagenoeg gelijk is aan andere diatonische harmonica's, op een paar gleichtonen na. Daarmee werd de drempel al lager.
Even dacht ik nog dat ik me dan ook nog moest verdiepen in het Griff schrift maar na een paar internet klikken naar de site van Frans Fuchs (zie links) werd mij duidelijk dat het zelfs verstandiger is om in het notenschrift te blijven, wanneer je dat beheerst. Weer een drempel minder.
Toen bleven er niet veel drempels meer over, behalve de behoorlijke kosten van het instrument. De verkoop van een van mijn accordeons bezorgde me een startkapitaal en zo begon ik mijn speurtocht.
In het oosten van het land vond ik na geduldig zoeken, in het voorjaar van 2006, mijn eerste steirische harmonika: een Strasser Professional in GCFB stemming.
Uren zat ik met dit instrument op schoot, gewoon wat simpele walsjes te spelen en te luisteren naar die mooie diepe heliconbassen.
Het bespelen van een steier is, wanneer je trekharmonica kan spelen, niet zo moeilijk, (hoewel daar verschillend over gedacht zal worden), de knoppenligging is nagenoeg hetzelfde, als je een clubmodel gewend bent met een gleichton is deze bijna exact hetzelfde op de eerste twee rijen. De meeste steierspelers spelen het zgn. Griffschrift, vrij vertaald het grepenschrift. Dit is een schrijfwijze die net als het sneekerschrift, bedacht is voor spelers die geen noten kunnen lezen. Kortom bedoeld om het je makkelijker te maken en het is dus ook geen moeilijk schrift. Zelf speel ik een variatie op het trekharmonicaschrift.
In januari 2009 is de Strasser teruggegaan naar de vorige eigenaar. Zelf speelde ik er het laatste jaar minder op. Dat had een simpele reden, ik vond hem te zwaar ten opzichte van de trekharmonica. Daarmee eindigde overigens niet mijn steier avonturen. Er begon een zoektocht naar een lichter exemplaar. Want lekker verdwijnen in een mooi walsje met prachtige heliconbassen is heerlijk, dat heeft deze Strasser me geleerd.
Meer over mijn zoektocht naar een lichter model vind je in het artikel: "Gaat er nog wel eens een de deur uit deel 2"
