balgouvertureheader

Mijn kennismaking met de trekharmonica

Waar mijn liefde voor de trekharmonica begon 

alpenIn 1990 was ik een aantal jaren aan het werk en geleidelijk aan de weg kwijt geraakt. Een vriendin woonde toen hoog in de Franse Alpen en hoedde daar een kudde schapen, zij vroeg mij om een tijdje langs te komen. In haar zeer eenvoudig optrekje, waar ik mij gelijk thuis voelde, stond niet veel meubilair wel een viool en een accordeon diatonique. Eens in de week kwam de plaatselijke orgelbouwer haar bevoorraden en dan speelden die twee samen.

 Toen ik hem op een dag hoorde spelen wist ik gelijk dat ik weer muziek wilde gaan spelen (iets wat ik als kind jaren gedaan had in de plaatselijke fanfare). En ik wist dat het instrument wat hij bespeelde mijn nieuwe liefde zou worden.

Wat ik toen echter niet wist, is dat er heel veel verschillende balginstrumenten bestaan. Mijn Frans is heel beperkt en hoewel hij van alles uitlegde over de werking, was het voor mij een accordeon die hij bespeelde. Zo kwam het dat ik terug in Amsterdam, waar ik toen woonde op zoek ging naar accordeonles en deze vond bij Theo Steenbrink die me voor een appel en een ei enthousiast les heeft gegeven op een pianoklavier accordeon. Jarenlang ging ik wekelijks bij hem langs en oefende ik keurig mijn huiswerk.

Voor het eerst een trekharmonica in mijn handen.

In 2003 was mijn niveau inmiddels zo gevorderd dat ik met veel plezier bij een shantykoor speelde. Op een dag kwam daar een van de leden met een  Hohner Goudbrandje binnen, verkregen uit een erfenis. Ik kon toen nog niet voorzien dat dit simpele instrumentje waar mijn collega accordeonisten nog net niet hun neus voor ophaalden, mijn leven zo zou verrijken. Hij heeft hier zelfs nog een half jaar gestaan voordat ik de rust vond om er eens mee te gaan spelen.

Pas in het voorjaar van 2004, begon ik voorzichtig op gang te komen. Eerst stroopte ik het internet af op zoek naar informatie. Dat was er destijds nog maar heel weinig. Ook een van de redenen overigens waarom ik later zelf een website begonnen ben, met informatie die ik toen zocht.

Uiteindelijk vond ik via die weg een voor mij toentertijd nog veel te moeilijk boek van Ad Kwakernaat Startershoek. Dit ontmoedigde mij enige tijd. Zo moeilijk kon het toch niet zijn. Dankzij Jan van Beek die ik via een advertentie in de Klank leerde kennen, kwam ik op gang. Hij had simpel repertoire bij de hand (uit "de rijke armoede van de trekharmonica") wat ik vrij snel onder de knie kreeg. Dat smaakte naar meer ....... veel meer.

In het najaar van 2004 moest mijn leen Goudbrandje weer retour en heb ik mijn eerste eigen Hohner aangeschaft (zie Hohner Club III BS). Ondertussen was ik al enthousiast dagelijks aan het spelen, als ik de kans kreeg vele uren. Dat had ik op mijn accordeon nooit gedaan, en ik had niet eens les.

Dat was een van de eerste signalen dat ik me zo af en toe realiseerde dat hier sprake was van meer dan alleen maar muziek spelen, dit was een soort verslaving, een passie .....

Webpagina's die aansluiten bij dit onderwerp: